Medycyna PZWL.pl

PZWL

Padaczka. Diagnostyka różnicowa padaczkowych i niepadaczkowych incydentów napadowych

W imieniu Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Epileptologii mamy przyjemność oddać w Państwa ręce książkę: „Padaczka. Diagnostyka różnicowa padaczkowych i  niepadaczkowych incydentów napadowych”.

Decyzja dotycząca przygotowania publikacji wynika z potrzeby edukacji lekarzy neurologów, neurologów dziecięcych w tym niezwykle trudnym obszarze. Istnieje wiele przyczyn, dla których diagnostyka różnicowa wspomnianych zaburzeń jest złożona. Po pierwsze, lekarz z reguły nie obserwuje występującego incydentu i zdany jest na relację świadka, najczęściej niespecjalisty; po drugie, w trakcie badania w okresie międzynapadowym lekarz najczęściej nie stwierdza żadnych zaburzeń w stanie ogólnym i neurologicznym; po trzecie, incydent jest często pokryty niepamięcią, i wreszcie – zbliżona semiologia napadu może być klinicznym obrazem wielu przyczyn. Znajomość innych niż padaczkowych przyczyn stanów napadowych powinna być znana wszystkim, którzy dyżurują, oraz lekarzom, do których zwracają się pacjenci po utracie przytomności. Podstawowym zadaniem lekarza w przypadku incydentu utraty przytomności i/lub upadku jest odpowiedź na pytanie, czy ma on charakter pierwotnie mózgowy (padaczkowy), czy wtórnie mózgowy. Nie należy każdej utraty przytomności utożsamiać z napadem padaczkowym. Niezwykle istotna jest znajomość specyfiki incydentów napadowych związanych z wiekiem, w jakim one występują. Bardzo ważne jest podejście multidyscyplinarne i płynne przechodzenie pacjenta od internisty do neurologa i odwrotnie.

Zawsze w przypadku utraty przytomności wskazane jest wykonanie badania EEG i badania neuroobrazującego mózgu. Decyzję o rozpoznaniu padaczki powinien podjąć neurolog. Trzeba zawsze pamiętać, że rozpoznanie padaczki niesie nie tylko konsekwencje medyczne, ale i społeczne dla pacjenta. Lekarz powinien czuć wagę tego rozpoznania i odpowiedzialność za swoje decyzje. Fałszywie dodatnia diagnoza padaczki może powodować znaczne ograniczenia w jakości życia pacjenta, jego stygmatyzację i możliwe objawy niepożądane wynikające z niepotrzebnego stosowania leków przeciwpadaczkowych.

Publikacja ta jest niezwykle ważnym, pierwszym na rynku polskim, przygotowanym przez polskie autorytety medyczne wydarzeniem edukacyjnym. Jej merytoryczna zawartość jest adresowana nie tylko do lekarzy neurologów zajmujących się padaczką, lecz także do, co bardzo ważne, lekarzy internistów, lekarzy rodzinnych i psychiatrów. Książka ta wskazuje na konieczność interdyscyplinarnego podejścia do szerokiego zagadnienia, jakim są problemy diagnostyczne napadów padaczkowych, co w znakomity sposób łączy aktualny stan wiedzy z umiejętnościami praktycznymi dnia codziennego w postępowaniu z chorym podejrzanym o napady padaczkowe.

Joanna Jędrzejczak

Maria Mazurkiewicz-Bełdzińska

Oceń

  • Obecnie 0 na 5 gwiazdek.
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
0

Dziękujemy za głos!

Już oceniałeś tą stronę, możesz oddać głos tylko raz!

Twoja ocena została zmieniona, dziękujemy za oddany głos!

Zaloguj się lub utwórz nowe konto aby ocenić tą stronę.

 

Komentarze

Zobacz także

Vademecum medycyny wewnętrznej – książka klasyczna jak sekstant

Oto tytuł otwarcie perswazyjny. Nakłania, by pójść z nim. Tyle znaczy vade mecum. Pójść, ale dokąd? Nasze nowe vademecum pomaga poruszać się po rozległym terytorium medycyny wewnętrznej. Książka klasyczna jak sekstant, nowoczesna jak nawigacja satelitarna, wygodna w użyciu jak mapa. Do lektury tej nowości i rekomendowania jej adeptom medycyny zachęca Państwa Wydawnictwo Lekarskie PZWL.

Czytaj więcej

Z interną za pan brat – recenzja Vademecum medycyny wewnętrznej pod red. naukową Jana Duławy

Po pierwsze, zdobywanie wiedzy medycznej jest czynnością, dla której nie istnieje ani forma dokonana czasownika, ani górny limit podręczników do przeczytania. Po drugie, o ile zadaniem większości podręczników medycznych jest przekazanie konkretnej dawki informacji, o tyle głównym celem „Vademecum medycyny wewnętrznej” jest pomoc lekarzowi w wykorzystaniu wiedzy wcześniej zdobytej – nie po to, aby zdać jakikolwiek egzamin, ale by lepiej mógł sobie radzić w codziennej pracy.

Czytaj więcej

Agresywni pacjenci – jak sobie poradzić?

62-letni mężczyzna, alkoholik, cierpiący na zdekompensowaną marskość wątroby (Cirrhosis hepatis decompensata) z encefalopatią, przyjęty do szpitala podczas ataku padaczki. Pacjent jest splątany, nieskoordynowany ruchowo, nie ma świadomości miejsca i czasu. W efekcie zaawansowanej fazy encefalopatii występują u niego częste ataki agresji, spotęgowane brakiem reakcji organizmu na większość leków uspokajających – podawany jest haloperidol. Chory odmawia współpracy z personelem medycznym, jest wulgarny, hałaśliwy, próbuje rękoczynów, w wyniku odwrócenia rytmu dobowego uniemożliwia innym pacjentom nocny wypoczynek.

Czytaj więcej

Do pobrania


Przejdź do działu reklamy i współpracy b2b

Nasi partnerzy

FB