Medycyna PZWL.pl

PZWL

Adaptowana aktywność fizyczna dla fizjoterapeutów

Natalia Morgulec-Adamowicz
Nowość Polecane

Adaptowana aktywność fizyczna (APA – adapted physical activity) to interdyscyplinarna dziedzina wiedzy i działań praktycznych obejmująca m.in.:
· rehabilitację,
· wychowanie fizyczne,
· sport i rekreację
dla osób w każdym wieku charakteryzujących się indywidualnymi różnicami w strukturze i funkcji, które ograniczają lub sprawiają znaczne trudności w zakresie możliwości motorycznych.

Książka prezentuje:
· aktualną wiedzę dotyczącą APA,
· uwzględnia uwarunkowania prawne obowiązujące w Polsce,
· procedury oraz struktury organizacyjne obowiązujące w Polsce,
· sprawdzone i rekomendowane sposoby (dobre praktyki) postępowania umożliwiające ich do działań w praktyce fizjoterapeuty.

Podręcznik ma na celu przybliżenie fizjoterapeutom specyfiki pracy specjalistów z innych obszarów niż fizjoterapia, którzy świadczą usługi związane z aktywnością fizyczną oraz pokazanie płaszczyzny wspólnych działań.
Treści zawarte w publikacji są zgodne z Europejskimi Standardami Adaptowanej Aktywności Fizycznej.
Podręcznik jest adresowany do studentów kształcących się na kierunku fizjoterapia i praktykujących fizjoterapeutów, jak również dla nauczycieli wychowania fizycznego adaptownanego, specjalistów rekreacji terapeutycznej, trenerów i instruktorów w sporcie.

Oceń

  • Obecnie 3 na 5 gwiazdek.
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
3.2

Dziękujemy za głos!

Już oceniałeś tą stronę, możesz oddać głos tylko raz!

Twoja ocena została zmieniona, dziękujemy za oddany głos!

Zaloguj się lub utwórz nowe konto aby ocenić tą stronę.

 

Komentarze

Polecane publikacje

Zobacz także

Lektury obowiązkowe na Wydziale Fizjoterapii

Prof. Dr hab. Zdzisławy Wrzosek z Katedry Fizjoterapii w Dysfunkcjach Narządu Ruchu Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu dzieli się swoją opinią na temat Adaptowanej aktywności fizycznej dla fizjoterapeutów, Ćwiczenia propriocepcji w rehabilitacji oraz Ortopedii Duttona.

Czytaj więcej

Osteoporoza pierwotna – istota, definicje, kryteria diagnostyczne

W przeciwieństwie do osteoporoz wtórnych, gdzie określona patologia wpływa degradująco na liczbę i jakość kości, osteoporoza pierwotna (OP) jest wynikiem procesu starzenia się tkanek i dodatkowego oddziaływania klinicznych czynników zwiększających ryzyko złamań (clinical risk factor, CRF). Wspólną cechą wszystkich osteoporoz jest zaburzenie przebudowy kości – nadmiar resorpcji i deficyt tworzenia, prowadzący do utraty masy/gęstości obniżającej jej wytrzymałość mechaniczną. Zwiększa to ryzyko złamania pod wpływem nieadekwatnego do skutku urazu („złamanie osteoporotyczne”, „złamanie niskoenergetyczne”), najczęściej porównywanego do upadku z pozycji stojącej. Po okresie wzrostu szkieletu do około 30. roku życia, po 20-letnim okresie jego konsolidacji, rozpoczyna się inwolucyjny proces osteopenizujący, najszybszy u kobiet po menopauzie i trwający do końca życia. Tempo tego procesu różni się znacznie u różnych ludzi. Warunkują to: obciążenie genetyczne, cechy konstytucjonalne ciała, styl życia, w tym głównie aktywność fizyczna, przebyte choroby, składające się na CRF. Tak jak w przypadku wszystkich procesów/chorób towarzyszących starzeniu się, ustalenie jednakowego dla wszystkich progu rozpoznania osteoporozy nie jest możliwe. Stąd stałe usiłowania znalezienia kryteriów, jakimi można by kierować się w codziennej praktyce, aby określić próg uzasadnionej i racjonalnej interwencji leczniczej, czyli zdecydować: kogo leczyć? co diagnozujemy, a co leczymy?

Czytaj więcej

Do pobrania

Przejdź do działu reklamy i współpracy b2b

Nasi partnerzy

FB