Medycyna PZWL.pl

PZWL

Złamania bliższego końca kości udowej

Admin

Materiały w przygotowaniu.

Oceń

  • Obecnie 0 na 5 gwiazdek.
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
0

Dziękujemy za głos!

Już oceniałeś tą stronę, możesz oddać głos tylko raz!

Twoja ocena została zmieniona, dziękujemy za oddany głos!

Zaloguj się lub utwórz nowe konto aby ocenić tą stronę.

Zobacz także

Osteoporoza pierwotna – istota, definicje, kryteria diagnostyczne

W przeciwieństwie do osteoporoz wtórnych, gdzie określona patologia wpływa degradująco na liczbę i jakość kości, osteoporoza pierwotna (OP) jest wynikiem procesu starzenia się tkanek i dodatkowego oddziaływania klinicznych czynników zwiększających ryzyko złamań (clinical risk factor, CRF). Wspólną cechą wszystkich osteoporoz jest zaburzenie przebudowy kości – nadmiar resorpcji i deficyt tworzenia, prowadzący do utraty masy/gęstości obniżającej jej wytrzymałość mechaniczną. Zwiększa to ryzyko złamania pod wpływem nieadekwatnego do skutku urazu („złamanie osteoporotyczne”, „złamanie niskoenergetyczne”), najczęściej porównywanego do upadku z pozycji stojącej. Po okresie wzrostu szkieletu do około 30. roku życia, po 20-letnim okresie jego konsolidacji, rozpoczyna się inwolucyjny proces osteopenizujący, najszybszy u kobiet po menopauzie i trwający do końca życia. Tempo tego procesu różni się znacznie u różnych ludzi. Warunkują to: obciążenie genetyczne, cechy konstytucjonalne ciała, styl życia, w tym głównie aktywność fizyczna, przebyte choroby, składające się na CRF. Tak jak w przypadku wszystkich procesów/chorób towarzyszących starzeniu się, ustalenie jednakowego dla wszystkich progu rozpoznania osteoporozy nie jest możliwe. Stąd stałe usiłowania znalezienia kryteriów, jakimi można by kierować się w codziennej praktyce, aby określić próg uzasadnionej i racjonalnej interwencji leczniczej, czyli zdecydować: kogo leczyć? co diagnozujemy, a co leczymy?

Czytaj więcej

Upadanie w nauce chodu. Trening padania i wstawania – materiały dodatkowe do „Rehabilitacji” Marcina Rosińskiego

Problem nauki czynności lokomocji dotyczy pacjentów ortopedycznych, neurologicznych oraz dzieci i osób starszych. Autor kompleksowo omawia zagadnienie rehabilitacji chodu, zestawiając niezbędną dla pełnego zrozumienia tematu wiedzę teoretyczną z czysto praktyczną. Wymiar praktyczny publikacji przejawia się przede wszystkim w bogatym materiale ilustracyjnym (ryciny i fotografie), przedstawiającym m.in. szczegółowe techniki terapeutyczne, które fizjoterapeuta może wykorzystać w pracy z pacjentem. Każda fotografia zawiera szczegółowy opis przedstawianej techniki ze zwróceniem uwagi na różne jej aspekty – opis chwytu terapeuty, ergonomia jego ciała podczas pracy, dopasowanie chwytu tak, aby był on optymalny zarówno dla terapeuty, jak i dla pacjenta, a także dla samego celu ćwiczenia. Do książki dołączono podrozdział dotyczący nauki upadania oraz wstawania, który możecie Państwo pobrać z naszej strony.

Czytaj więcej

Osteoporoza – problem interdyscyplinarny

W ostatnich nastąpił ogromny postęp wiedzy z zakresu biologii kości, mięśni i innych narządów związanych z powstawaniem osteoporozy prowadzącej do złamań. W zapomnienie idzie już kość rozumiana jako tkanka podporowa i osteoporoza jako jej schorzenie. Tradycyjny bowiem podział organizmu na: narząd ruchu, narząd wydzielania wewnętrznego, układ pokarmowy i centralny system nerwowy jest już dalece niewystarczający, gdyż każdy z tych narządów jest również organem wydzielania wewnętrznego.

Czytaj więcej

Grupa lekarzy wolontariuszy Fundacji Pomocy Humanitarnej „Redemptoris Missio” wróciła do Polski

Do Polski wróciła już z Nepalu grupa lekarzy wolontariuszy Fundacji Pomocy Humanitarnej „Redemptoris Missio”. Lekarze wyruszyli do Katmandu na początku maja. W skład grupy weszli: chirurg, anestezjolog, ratownik medyczny, pediatra i lekarz ogólny. Lekarze oprócz leków i opatrunków zabrali ze sobą przenośny respirator, który podarowali szpitalowi w Katmandu. Dla wszystkich tych osób nie był to pierwszy daleki wyjazd, wszyscy byli przyzwyczajeni do spartańskich warunków życia i pracy w trudnych warunkach. Szefem grupy był doktor Ashish Lohani, Nepalczyk mieszkający w Poznaniu, który w Katmandu kończył studia medyczne, a po nich pracował w miejscowym szpitalu.

Czytaj więcej

Do pobrania


Przejdź do działu reklamy i współpracy b2b

Nasi partnerzy